วันนี้ก้อเหมือนวันอื่นๆ
เปิดเทอมมาได้สองอาทิตย์แล้ว
มึงก้อยังไม่คุยกะกูเหมือนเดิม
ทำไมเหรอ
กูเคยบอกว่า ถ้ามึงจะมีคนใหม่ ขอให้มึงบอกกูคนแรกได้มั้ย
ตอนนี้มันยิ่งกว่านั้น มึงไม่คุยกะกูเลย
กูเหมือนตัวอะไรก้อไม่รู้ในสายตามึง
ตอนนี้ ภาพพจน์กูไม่มีดีแล้วในสายตาของเพื่อนๆ
กูคิดว่าเพื่อนๆ คงคิดว่า กูเป็นเกย์กันเกือบทั้งรุ่น
ถึงแม้ว่ามันจะจริงก้อเถอะ
แต่กูไม่พร้อม กูไม่พร้อมกับการที่จะบอกกับคนอื่นว่ากูเป็นยังไง
แต่สำหรับมึง ตอนนี้ ถึงจะมีใครรู้เรื่องของมึง กับเค้าคนนั้น
กูว่าก็คงไม่มีใครไปว่าอะไรมึง
จะด้วยเพราะอะไรก้อตาม กูรู้สึกว่า การเป็นกูเนี่ย
มันวางตัวลำบากมาก จะด้วยเพราะนิสัยของกู ที่ต่างจากมึงอย่างสิ้นเชิง
มึงเป็นคนเงียบๆ เลยไม่ค่อยมีคนกล้าเข้ามามึงมาก
อีกเรื่องคือ มึงเป็นคนหน้าตาดี
ใช่ เรื่องนี้ ถือเป็นข้อได้เปรียบของมึงเลย
ไม่ว่ามึงจะเป็นอะไร ทุกคนพร้อมที่จะยอมรับมึงเสมอ
ตอนนี้ กูทำได้แค่ ดูมึงอยู่ห่างๆ
คอยดูเวลาที่มึงมาเข้าเรียนสาย
มึงจะรู้บ้างมั้ย กูเป็นห่วงมึงขนาดไหน ที่มึงเข้าเรียนสาย
กลัวว่ามึงขับรถมาจะเป็นอะไร
พอกูถาม มึงกลับไม่เห็นความสำคัญ ของกูเลยด้วยซ้ำ
เป็นอย่างนี้ กูเจ็บ เจ็บจิงๆ ไม่รู้จะบอกยังไง
ถ้ามึงบอกว่า อย่าให้กูไปยุ่งเรื่องของมึง ยังจะดีซะกว่าแบบนี้
กูเหนื่อยจิงๆ นะ เหนื่อยกับที่กูต้องห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงมึง
กูทำได้ยากมากนะ
ยังไง กูก็ยังจะรอวันที่มึงกลับมาเป็นเหมือนเดิม
ถึงแม้ว่า มันจะไม่มีหวังเลยก้อตาม
